از وى نفرت نمود و عبوس كرد و از او رو گردانيد اين است كه خدا از او حكايت مىكند ( عَبَسَ وَ تَوَلَّى ) لكن سياق آيه بدلالت آيات بعد چنين مىرساند كه مقصود شخص رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است و چنين عملى منافى با مقام عصمت و حسن اخلاق آن بزرگوار نيست زيرا كه حضرتش امر مهمتر كه اسلام آوردن اين اشخاص كه از رؤساء قوم بشمار ميرفتند بوده و در نظر مباركش چنين مينموده اگر اينان قبول اسلام نمايند تابعين آنها نيز قبول اسلام مينمايند . و عتاب نمودن حق تعالى شايد از جهت شأنيت ام مكتوم و امثال آن بوده و اينكه پيمبر خود را متنبّه گرداند كه مبادا چنين اشخاصى را براى فقر و نابينايى به آنها بى اعتنايى نمايى و بمتمولين و رؤساء براى ثروت و رياست آنها احترام گذارى إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى ، أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرى اى رسول اكرم تو چه ميدانى شايد همين شخص نابينا ابن مكتوم از صحبت نمودن با تو و فرا گرفتن علوم تزكيه شود و از كثافات نفسانى طاهر گردد و بموعظه تو متّعظ شود و پند گيرد و از كثافات نفسانى بيرون آيد و طاهر گردد و منتفع شود اشاره به اينكه غرض تو اصلاح جامعه و هدايت نمودن به راه حقّ و حقيقت است شايد سخنان تو در متمولين و جاه طلبان اثر نكند و در اين شخص و امثال آن از كسانى كه مستعد و مهيااند براى درك سعادت اثر كند أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى ، فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى چون مسلم و معلوم است كه حضرت نظر بتمول و مال و مقام كسى نداشت بلكه او ( رحمة للعالمين ) بود و نقل ميكنند كه مكرّر ميفرموده سياه و سفيد و غنى و فقير نزد من يكسانند گويند وقتى دست مباركش در دست غلام سياهى بود تا وقتى كه آن غلام دست حضرتش را رها ننمود دست خود را نگاهداشت زبان حال